บทที่ ๑ http://www.jj-book.com/jjstory1/view.php?qs_qno=4028
บทที่ ๒ http://www.jj-book.com/jjstory1/view.php?qs_qno=4085
บทที่ ๓ http://www.jj-book.com/jjstory1/view.php?qs_qno=4138
บทที่ ๔ http://www.jj-book.com/jjstory1/view.php?qs_qno=4169
บทที่ ๕ http://www.jj-book.com/jjstory1/view.php?qs_qno=4200
บทที่ ๖ http://www.jj-book.com/jjstory1/view.php?qs_qno=4240
บทที่ ๗ http://www.jj-book.com/jjstory1/view.php?qs_qno=4278

นักรบ

##########

บทที่ ๘ ซ้ำรอย

น้ำสะอาดใสพุ่งขึ้นไปในอากาศ ทาบแสงจันทร์ แล้วตกเป็นสายกลับลงสู่ภาชนะทองเหลืองขนาดใหญ่ หนา ฉลุลวดลายที่รองรับอยู่เบื้องล่าง...

คี้ดยืนมองน้ำพุพุ่งขึ้นและตกกลับลงมาอย่างเหม่อลอย มีเพียงเสียงถอนหายใจแข่งกับเสียงน้ำที่ไหลริน

...ถ้ายังเป็นเช่นนี้...ถ้าเขายังปล่อยให้เว้คเป็นเช่นนี้ อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป จะเป็นอย่างคราวของราดิศหรือ? เว้คจะทำร้ายคน...แล้วเขาจะต้องฆ่าเว้ค เหมือนอย่างที่จิณณาฆ่าราดิศหรือ!?

...แล้วใครเล่าที่จะถูกเว้คทำร้าย?

ดวงตาสีทอง กระพริบจ้องเขาปริบๆ เส้นผมสีน้ำตาลเทาปลิวอยู่ในความมืด ปลิวอยู่เบื้องหน้าเขา

"รัน...จะทำอะไรของเธอ?" คี้ดขมวดคิ้ว เบือนหน้าหันหลบไปทางหนึ่ง

"ข้าเห็นเจ้ายืนนิ่งอยู่นาน คิดว่าเจ้าจะกลายเป็นตุ๊กตาหินไปแล้วเสียอีก"

...จริงสิ ถ้าเป็นได้จริงๆ ก็ดี เขาจะได้ไม่ต้องสนใจ ไม่ต้องรับรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นรอบตัว

"แต่ข้าไม่ยอมให้เจ้าเป็นหินไปจริงๆ หรอก" รันเอียงศีรษะ มองใบหน้าเขา มองเข้าไปในดวงตาสีดำสนิท "ถึงเจ้าจะเป็นหินจริง ข้าก็จะยืนเป็นหินอยู่ข้างเจ้าด้วย"

ชายหนุ่มขมวดคิ้วมองเด็กสาว ครั้นแล้วก็หลับตา ถอนหายใจ แล้วใช้มือใหญ่แข็งแรงทั้งสองจับไหล่บางของเด็กสาวเบาๆ

"เธอเห็นสภาพของเว้คแล้ว...เธอรู้ใช่ไหมว่าเขากำลังจะกลายเป็นปิศาจ?"

เด็กสาวนิ่งไปพักหนึ่งด้วยความสงสัย แต่แล้วก็พยักหน้าตอบ

"ถึงเวลาแล้ว...รัน เธอควรจะไปจากที่นี่ ฉันจะฝากให้คาร์ลช่วยหาที่อยู่ใหม่ให้เธอ"

รันอึ้งไปกับคำพูดชองเขา เธอรู้สึกตัวชา ราวกับถูกขังอยู่ในห้องที่มีแต่น้ำแข็งอันหนาวเหน็บ

"ทำไม?" เธอรวบรวมกำลังเปล่งเสียงจากในลำคอเบาๆ ช้าๆ

คี้ดก้มหน้าถอนหายใจอีก "ตอนแรกที่ฉันพาเธอมา ก็เพราะเห็นว่าที่นี่ปลอดภัยที่สุดสำหรับเธอ แต่เวลานี้...ไม่ใช่แล้ว..."

"สำหรับข้า...ที่ที่มีเจ้าอยู่ต่างหาก จึงปลอดภัยที่สุด เจ้าดูแลข้าได้ คุ้มครองข้าได้"

"แต่นี่มันต่างกัน..." คี้ดลากเสียงในตอนท้าย เงยหน้ามองดวงตาสีทองที่เริ่มชุ่มไปด้วยหยาดน้ำ "นี่คือเว้ค เขาเป็นเด็กที่ฉันเห็นมาแต่เล็ก เธอจะให้ฉันต้องตัดใจทำร้ายเขาหรือ?"

น้ำตาเอ่อล้นดวงตาสีทอง จนหยาดหยดลงมาเป็นสาย...

"...ระหว่างความปลอดภัยของข้ากับเว้ค...เจ้าเลือกเว้คหรือ?" รันตัดพ้อเสียงสั่น

คี้ดต้องหลับตา เบือนหน้าไปอีกทางหนึ่ง...เขาไม่ได้เลือกเว้ค ไม่ได้เลือกใคร เขารักษาคำสัตย์...หากเว้คฆ่าคน เขาก็จำเป็นต้องฆ่าเว้ค

เพียงแต่เขากลัว...เขากลัวว่าคนแรกที่ถูกเว้คทำร้าย...จะเป็นรัน

...

ลมเย็นพัดพาละอองน้ำกระทบใบหน้าชายหนุ่ม...เย็นจนรู้สึกชา

รันสะบัดหันหลัง วิ่งจากเขาไปนานแล้ว แต่ตัวเขายังคงยืนอยู่ในบริเวณนั้น มือทั้งสองของเขาเย็นเฉียบ เย็น...เพราะหัวใจของเขานั้นชา...

"คี้ด..." เสียงหญิงสาวดังขึ้นทางด้านหลัง

ชายหนุ่มหันมองตามเสียงเรียก...เขาเห็นใบหน้าของหญิงสาวที่ผ่านเลยวัยอันสดใส ผ่านวันเวลาแห่งความสุขและทุกข์มามากมาย แต่ยังคงเค้าความงดงามน่ารักของวันวานอยู่ไม่สร่าง

"เมื่อครู่ฉันเห็นรัน" เธอเริ่มประโยคโดยไม่อ้อมค้อมตามวิสัยของเธอ "เห็นเธอวิ่งไปที่ห้อง..."

คี้ดก้มหน้านิ่ง ไม่ต่อประโยค ปล่อยให้เธอพูดต่อไป

"รันร้องไห้นะคี้ด...ฉันไม่รู้ว่าเมื่อครู่พวกเธอคุยเรื่องอะไรกัน แต่ฉัน...ไม่อยากเห็นรันต้องเสียใจ"

ชายหนุ่มยังคงไม่ตอบ เพียงแต่ก้มหน้า

"เวลาฉันอยู่กับรัน คุยกับรัน...รันก็มักจะพูดแต่เรื่องของเธอ..." อัยพูดเว้นระยะเพื่อรอดูอากัปกิริยาของอีกฝ่าย แต่เขาก็ยังคงนิ่งเงียบ ไม่แสดงท่าที

"เมื่อคืนก่อน รันถามฉัน ถามว่าฉันรักเธอไหม...ฉันก็ตอบว่ารัก เธอยังถามอีกว่าคนอื่นๆ คาร์ล วิน เว้ค ทุกคนรักเธอไหม...ฉันก็ตอบว่าทุกคนรักเธอ สุดท้าย เธอจึงถามว่า คี้ดรักเธอหรือไม่..."

ชายหนุ่มหลับตา กำมือแน่น พยายามสะกดข่มอารมณ์ของตน ไม่ให้แสดงทีท่าใดๆ ออกไปมากกว่านิ่งเฉย

"ฉันตอบเธอว่าอย่างไรรู้ไหม?...ฉันตอบไปว่า ทุกคนรักเธอ รักอย่างคนในครอบครัว เห็นเธอเป็นลูกหลาน แต่สำหรับคี้ด ฉันคิดว่าเธอควรจะถามคี้ดเอง..."

คี้ดรู้...เขาตอบคำถามนี้ได้ แต่ถ้ารันต้องการถามเขาจริง เขาก็ไม่คิดที่จะตอบ...

"อัย...คุณเห็นรันเป็นเหมือนลูกสาวของคุณใช่ไหม?" ในที่สุดเขาก็ยอมเปิดปาก

"แน่นอน...รันอายุพอๆ กับลูกสาวฉัน เธอเป็นเหมือนตัวแทนของลูกสาวฉัน"

"แล้ว...ถ้าผมคิดว่าจะให้รันไปอยู่ที่อื่น เพื่อปกป้องเธอจากเว้ค คุณจะเห็นด้วยกับผมไหม?"

หญิงสาวนิ่งไปครู่หนึ่ง...คิด แล้วก็เผยยิ้มออกมาน้อยๆ

"เพราะเรื่องนี้เองหรือ ที่ทำให้รันไม่พอใจ..." เธอส่ายหน้าเล็กน้อย แล้วจึงเอื้อมมือตบบ่าชายหนุ่มเบาๆ "ฉันมองออกนะคี้ด...แล้วฉันก็คิดว่าถ้ารันเป็นลูกสาวฉันจริงๆ ฉันก็ยินดีที่ลูกสาวฉัน จะได้คู่ครองอย่างเธอ"

"อัย!..." ชายหนุ่มสะดุ้ง รู้สึกหัวใจเต้นกระตุกอย่างแรง เขาเงยหน้าสบตาเธอแวบหนึ่ง แล้วต้องหลบตาก้มหน้าลงไปอีก "ผม...ผมถามความเห็นของคุณ..."

อัยมองท่าทีของเขาแล้วยิ้มออกมาอีก เธอรู้ว่าสายตาเธอมองไม่ผิด ทั้งคี้ดและรันต่างมีความรู้สึกตรงกัน

"ฉันเข้าใจเธอ...แต่ คี้ด เด็กผู้หญิงที่กำลังมีความรัก ไม่ได้ต้องการอะไรมากไปกว่าการได้อยู่ใกล้กับคนที่เธอรักหรอกนะ อีกอย่าง ฉันไม่คิดว่ารันจะถูกเว้คทำร้ายได้ เธอลืมไปแล้วหรือ รันเคยทำให้เธอได้เลือดเชียวนะ?"

คี้ดหลับตานิ่ง มีแต่ต้องยอมรับ เขาไม่มีเหตุผลไปหักล้างคำพูดของอัย แต่เขาก็ยังห่วง...ห่วงเด็กคนนั้นเหลือเกิน...

###

ห้องใต้ดิน...สถานที่อันมืดมิด อับชื้น น้อยคนนักที่ปรารถนาจะเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในนั้น

แต่จนบัดนี้ คี้ดเห็นคนที่ต้องทุกข์ทรมานอยู่ในนั้น มีชีวิตอย่างคนคุกในห้องใต้ดินถึงสองคนแล้ว เมื่อใด...เมื่อใดจึงจะยุติ?

คำสาป...คำสาปของเซเทลควรสูญสลายไปแล้ว แต่ทำไม...ทำไมยังต้องมีเว้คอีก ทำไมเว้คต้องเป็นปิศาจ ทั้งที่เขาไม่ใช่คนในเสตาลัญฉน์

ใช่...ในที่นี้ไม่มีใครเป็นเสตาลัญฉน์ ตระกูลต้องคำสาปสิ้นสุดไปแล้ว ไม่มีใครมีสกุลเสตาลัญฉน์เลย

รัตติกาลทอดร่างราวกับเงาของปิศาจร้าย...

คี้ดทิ้งปลายเท้าหนักๆ กระแทกลงบันไดหินมาด้วยจิตใจที่อ่อนล้า เขาเองไม่อยากเห็นสภาพของเว้คในตอนนี้...แต่ยังต้องมา แม้ไม่สามารถช่วยอะไรได้...แต่ยังคงต้องมา

ทว่าก่อนที่เขาจะก้าวลงไปสุดทาง เสียงหัวเราะแหลมเล็กประหลาดก็ดังสวนขึ้นมาอย่างแผ่วเบา...

ชายหนุ่มวิ่งลงไปดูที่ต้นเสียง เว้คกำลังนั่งก้มหน้า ตัวสั่นอยู่ในมุมที่มืดมิดที่สุด

เสียงหัวเราะนั้นเป็นเสียงของเว้ค เขากำลังหัวเราะ...เมื่อแรก เสียงหัวเราะนั้นแผ่วเบาอยู่ในลำคอ ต่อเมื่อเด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองคี้ดซึ่งเข้ามายืนอยู่ข้างกายแล้ว เขาก็แผดเสียงนั้นออกมาอย่างบ้าคลั่ง

"...แมว...คี้ด...เมื่อครู่มีแมวเข้ามา"

"แมว?"

"ใช่...แมว...ปิศาจแมว...ตัวอย่างกับสิงโตภูเขา" เว้คพูดราวกับเป็นเรื่องน่าขบขัน

คี้ดอึ้งไปชั่วครู่...งุนงง สับสน...ปิศาจ!?

"ผมคิดว่ามันจะฆ่าผมแล้ว" เสียงของเว้คยังสั่น เพราะเจือเสียงหัวเราะ "แต่มันก็ไม่ทำ อยู่ๆ มันกลับหนีไปเสียเฉยๆ...ทำไมมันไม่ฆ่าผม?...ทำไม?" คำสุดท้ายเบาจนแทบเป็นเสียงกระซิบ และยังคล้ายปนเสียงสะอื้น เขาก้มหน้าลงไปอีกครั้ง กอดเข่า ซบหน้าลงกับแขนของตัวเอง...แขนที่มีรอยแตกราวเกล็ดงู!

เวลานี้ผิวหนังของเว้คเริ่มแตกลามไปทั่วตัวแล้ว...เจ็บปวดหรือไม่ ไม่มีใครรู้ แม้แต่เจ้าตัวเองก็ไม่นำพา เพราะที่เจ็บปวดยิ่งกว่านั้นคือจิตใจ

คี้ดมองเด็กหนุ่มตรงหน้า นัยน์ตาสีดำสนิทมีรอยร้าวลึก...เว้คกำลังอ่อนแอ กำลังสับสน และต้องการหนีปัญหาอย่างคนเขลา แต่คี้ดกลับทำอะไรไม่ได้ ช่วยอะไรไม่ได้เลย...

"คี้ด..." เว้คเงยหน้าพูดขึ้นอีก "ถ้าคุณต้องเป็นแบบผม ต้องเป็นปิศาจ คุณจะทำอย่างไร?"

คำถามของเว้ค ทำให้เขาต้องขมวดคิ้วดกหนาเข้าหากันจนชิด...เขาอาจจคิดแบบเว้ค อาจจะอยากตาย...แต่เวลานี้ เขาตอบอย่างนั้นไม่ได้

"ฉันจะมีชีวิตอยู่ต่อไป...จะรอคอย จนกว่าจะมีคนมาปลดปล่อย...หรือฆ่าฉัน"

เว้ควางปลายคางลงบนหัวเข่า คิดตามเสียงทุ้มกังวาลของชายหนุ่ม "คุณ...ไม่คิดอยากจะตายหรือ?"

"คิด...ฉันยอมรับว่าฉันคิด แต่ถ้าตายไปแล้ว ทั้งอัย วิน คาร์ล...ทุกคนคงเสียใจ..."

"รันก็คงเสียใจ..." เว้คพูดขึ้นลอยๆ แต่ทำให้ชายหนุ่มชะงักได้ในทันที "แต่ถ้าผมเป็นปิศาจ ผมอาจจะฆ่าพวกเขา...แบบนี้ ไม่น่าเสียใจมากกว่าหรือ?"

"นายฆ่าพวกเขาไม่ได้"

เว้คเลิกคิ้วมองเขาอย่างสงสัย

"เพราะฉันจะฆ่านายก่อน" คี้ดตอบเสียงราบเรียบ แต่หนักแน่นในคำพูด ทำให้เด็กหนุ่มต้องยิ้มออกมาอย่างเศร้าๆ

"คุณรักษาสัญญาจริงๆ"

###

ปิศาจแมว...รอยเท้าสัตว์ที่เห็นในครั้งนั้น...รัน!

ความคิดเหล่านี้ถูกสลัดออกจากสมองของคี้ดไปนานแล้ว แต่ตอนนี้ มันกลับเข้ามาวนเวียนให้เขาต้องว้าวุ่นใจอีก...ไม่ว่าจะให้ประมวลอย่างไร คำตอบก็ยังคงเดิม

เมื่อคืน เขากลับลงไปที่ห้องใต้ดินอีกครั้ง พร้อมกับดาบ และมีดสั้นที่ยังไม่ได้ลงอาคมป้องกันปิศาจ ซึ่งฉวยมาจากห้องเก็บอาวุธ เพื่อนำไปให้เว้ค

อย่างไรก็ตาม เว้คควรต้องป้องกันตัว แม้ปิศาจแมวนั่นจะไม่ได้ทำอันตรายเขาก็ตาม

กระนั้นคี้ดก็ไม่ได้ให้ใครมาคอยเฝ้าระวังมัน แต่เขาบอกกับเว้ค ถ้าพบมันอีก ก็ให้เว้คถ่วงเวลามันไว้ ให้รอเขา...

เขาต้องการพบมันสักครั้ง ต้องการรู้ให้แน่ว่าสิ่งที่ตนกำลังคิดอยู่นั้น...ไม่เป็นความจริง

...

การรอคอยของคี้ดไม่ยาวนาน...ไม่ยาวนานเลย

หลังจากนั้นเพียงสองวัน มันก็ปรากฎตัวขึ้นอีกครั้ง...

แมวป่า...ลูกแมวป่าขนาดใหญ่ ขนสีน้ำตาลเทาฟูหนาตลอดทั้งตัว กระโดดแผล่วข้ามห้องโถงเล็กทางด้านหลังของคฤหาสน์ ผ่านเข้าไปในความมืดของเส้นทางสู่ห้องใต้ดินอย่างรวดเร็ว

มันย่องเดินเลียบผนังลงไปตามบันไดหินด้วยฝีเท้าแมว...แผ่วเบาจนไร้เสียง ดวงตาสีทองสุกใสจ้องเขม็งไปในความมืด ใบหูปลายเรียวแหลมสีดำป้องไปด้านหน้าคอยสดับฟังเสียง หางยาวเป็นพู่พวงยกสูงขึ้นจากพื้นเล็กน้อย

ครั้นแล้วมันก็หยุดฝีเท้าลง ยืนนิ่งอยู่ที่กลางบันได ใบหูบิดไปด้านหลัง ดวงตาที่จ้องเขม็งอยู่ตกลงเล็กน้อย หางแกว่งไปมาช้าๆ อย่างใช้ความคิด จากนั้น จึงกลับเกร็งตัวขึ้นอีก แล้วเริ่มย่องเดินต่อ

มันมาหยุดอีกครั้งที่หน้าประตูเหล็กซึ่งปิดสนิท เงี่ยหูฟังเสียงหายใจหอบสั่นของคนที่อยู่ภายใน ท่าทางของเขาเวลานี้คงไม่สู้ดีนัก ดูเหมือนยังหายใจติดขัดอยู่หลายช่วง

ทว่ายังไม่ทันที่แมวตัวนั้นจะคิดทำอย่างไรต่อ ประตูเหล็กก็เปิดผางออก...ปรากฎร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มยืนอยู่ที่กรอบประตู!

เส้นผมสีดำขลับยาวสยายกลืนไปกับความมืดของรัตติกาล นัยน์ตาสีดำสนิทราวดวงตาของยมทูต จ้องมองมาที่มันอย่างเยือกเย็น...ไม่ใช่เว้ค แต่เป็นคี้ด!

แมวป่า...หมุนตัวหันหลังกลับ ตั้งท่าจะหนีขึ้นไปทางเดิม ทว่าวินก้าวออกมาขวางหน้าบันไดไว้ก่อนแล้ว

"ปฏิบัติการปิดประตูตีแมว..." วินยิ้ม ดวงตามีประกายวิบวับ พลางก้าวอาดๆ ตรงเข้าไปจับมันด้วยมือเปล่า

แมวป่ายอบตัวต่ำ ใบหูเรียวแหลมบิดลู่ไปด้านหลัง พลางถอยก้าวไปจนติดกำแพง แยกเขี้ยวขู่แฟ่ จากนั้นจึงกระโจนข้ามไหล่วิน พุ่งเข้าใส่อ้อมแขนของคี้ดที่รออยู่ด้านหลังแทน

คี้ดรับตัวมันไว้ได้อย่างแม่นยำ ทว่ากลับมีความรู้สึกบางอย่างแผ่ซ่านจากสัมผัสในอ้อมแขน...ความรู้สึกที่คุ้นเคยอย่างประหลาด...

แมวป่ายังคงพยายามดิ้นรนเพื่อปลดปล่อยตัวเอง ทว่ายิ่งดิ้น เขาก็ยิ่งกอดรัดมันแน่นเข้า ราวกับจะไม่ยอมปล่อยมันอีกตลอดกาล

วินหันกลับมาพร้อมกับเชือกเส้นใหญ่ในมือ ที่เตรียมไว้เพื่อรัดพันธนาการมัน เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้มัน เอื้อมมือออกไปเพื่อจับมันมัด ทว่ามันกลับฝังเขี้ยงลงไปที่มือเขาเต็มคำ

"โอ๊ย!"

เวลานั้นเองที่คี้ดคลายมือออกเล็กน้อย มันจึงดิ้นหลุดจากแขนเขาได้ มันพรวดพราดกระโดดขึ้นบันไดหินอย่างว่องไว

คี้ดและวินวิ่งตามไล่หลังมัน ทว่ายิ่งพยายามตามให้ทัน มันกลับยิ่งห่างออกไปมากขึ้นทุกที จนกระทั่งกระโจนออกจากห้องโถงเล็กไปทางหน้าต่างที่เปิดอ้าสู่สวนกว้างด้านหลังคฤหาสน์

"โธ่เว้ย! ไอ้แมวเถื่อน!" วินสบถอย่างหัวเสีย "นี่ถ้าคุณยอมให้ผมหยิบดาบหรือกริชอะไรก็ได้ติดมือมาด้วย เราคงจับมันได้แล้ว"

"ฉันไม่อยากทำร้ายมัน" ชายหนุ่มหลุบตาลงต่ำ ก้มมองมือของตน ความรู้สึกนั้นยังติดค้างอยู่...จะใช่จริงๆ หรือ?

เสียงหอบครางยังดังอยู่เบื้องหลัง แต่แล้วมันก็สะดุดขาดช่วงลงนิดหนึ่ง พร้อมกับร่างของเว้คที่ทรุดฮวบลงกับพื้น นั่งหอบพิงกรอบผนังปากทางลงสู่ห้องใต้ดิน

"เว้ค!" วินหมุนตัวกลับ ถลันเข้าไปประคองพี่ชาย

เว้คยิ่งหอบหายใจหนักเข้า นัยน์ตาทั้งสองสีดูเหมือนถูกฉาบด้วยเมือกขาวขุ่นมัว เปลือกตาทั้งสองข้างหรี่ปรือ ไร้เรี่ยวแรง

"ไม่เป็นไร ผมแค่...วิ่งตามพวกคุณขึ้นมา ก็เลย...หายใจไม่ทันเท่านั้น" เขาบอก แม้เสียงยังติดๆ ขัดๆ แตรอยยิ้มกลับผุดขึ้นบนใบหน้าซีดเผือด แห้งแตกเป็นลาย

คี้ดพยักหน้ากับเขา แล้วบอกให้วินพาพี่ชายลงไปพักในห้องใต้ดินตามเดิม ทั้งยังกำชับให้ดูแลไว้ ส่วนตัวเขานั้น ยังต้องการพิสูจน์อะไรบางอย่าง...

###

ดวงจันทร์ฉายกระจ่ายอยู่บนท้องฟ้าอันดำมืด สาดแสงส่องทะลุม่านบางเข้ามาภายในห้องทางปีกขวาของคฤหาสน์เสตาลัญฉน์

ห้องนี้แต่เดิมเป็นของจิณณา...

ทว่าเวลานี้ เงาแมวป่าร่างเพรียวว่องไวตัวหนึ่งโผล่ขึ้นมาบนขอบระเบียง มันกระโดดผ่านผืนผ้าม่าน ปราดเข้ามาภายใน เห็นเป็นเงามืดพุ่งเข้ามาอย่างคล่องแคล่ว เมื่อเงานั้นตกลงบนเตียงไม้แกะสลักที่ตั้งอยู่กลางห้อง ส่วนที่เป็นลำตัวของมันก็ค่อยๆ ยืดออก ใบหูและหางค่อยๆ หดเล็กลง อุ้งเท้าทั้งสี่ยืดยาวแผ่ออกเป็นมือเท้ามนุษย์ เส้นขนทุกเส้นหดกลับเข้าไปใต้ผิวหนัง เหลือเพียงผิวเนื้อเนียนเรียบ

"กลับมาแล้วหรือ?..." เสียงทุ้มกังวาลแต่เย็นเยือกถามแทรกเข้ามาในความวังเวง!

เงาดำของแมวที่กำลังจะกลายเป็นมนุษย์สะดุ้งเฮือก ดวงตาสีทองลุกวาวเป็นประกายอยู่ในความมืด มองกลับไปตามต้นเสียงนั้นทันที!
 
ดวงไฟน้อยๆ ในตะเกียงแขวนริมผนังด้านตรงข้าม เหนือตู้ไม้แกะสลักขนาดใหญ่ค่อยๆ ขยายขนาดจนสว่างเพียงพอส่องกระทบร่างบนเตียงนั้น พร้อมๆ กับร่างสูงใหญ่ก้าวออกมาจากซอกมุมมืดข้างตู้

คี้ดมองพิจารณาร่างบนเตียงด้วยสายตาเย็นชา...ร่างครึ่งมนุษย์ครึ่งแมวป่าดูคล้ายใครคนหนึ่งที่เขารู้จัก...

มนุษย์ครึ่งแมวป่านั้น เมื่อเห็นคี้ดเข้าก็สะดุ้งเฮือก ท่าทางมันตระหนกอยู่ไม่น้อย มันถึงกับถอยกรูดลงจากเตียงไปจนติดผนัง แล้วคลานถอยไปอีกจนกระทั่งติดอยู่ที่มุมห้อง จากนั้นจึงก้มหน้าซุกตัวอยู่จนกระทั่งร่างของมันกลายเป็นเด็กสาวอย่างสมบูรณ์

"รัน..." คี้ดส่งเสียงแผ่วเบา แต่เยือกเย็นราวแท่งน้ำแข็งแหลมคม แทงลึกเข้าไปในหัวใจ

เด็กสาวสะดุ้งตามเสียงเรียก น้ำตาเอ่อกลบเบ้า ทว่าไม่กล้าเงยหน้าสบตาเขา

"เธอ...เป็นเธอจริงๆ" ชายหนุ่มส่งเสียงเบาหวิว ความไม่ไว้ใจเริ่มคืบคลานเข้าแทนที่ความคุ้นเคยในหัวใจของเขา "โกหกใช่มั้ย?...ทั้งหมด...ทุกอย่างที่เธอพูด ที่เธอทำ...โกหกใช่มั้ย?"

"ไม่นะคี้ด! ไม่ใช่ทั้งหมด!" เธอเงยหน้า ร้องบอกเสียงสะท้าน

"ไม่ทั้งหมด...แปลว่ายังมีเรื่องที่ไม่จริง!..."

"แค่...แค่...เรื่องของท่านป้า..."

"ท่านป้า...นาอิน...ใช่มั้ย?"

รันก้มหน้านิ่งไปอีก...นาอินกับคี้ดเคยต่อสู้กัน บาดแผลเรื้อรังที่หัวไหล่ของเขา ก็เป็นเพราะพิษของนาอิน...พวกเขาเป็นอริกัน จะให้คนกลางอย่างเธอตอบรับนั้น เป็นเรื่องยากลำบากเหลือเกิน...ดังนั้นเมื่อเธอนิ่ง ก็เท่ากับยอมรับโดยดุษณี

"ไปซะ..." เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นอีก "กลับไปยังที่ของเธอ..." เสียงของเขาไร้ซึ่งความแน่นหนัก ต่างจากเมื่อครู่โดยสิ้นเชิง เบา...จนฟังดูเหมือนท้ายเสียงยังสั่นและแหบพร่า

ร่างของเด็กสาวกระตุก เงยหน้ามองชายหนุ่มด้วยความตระหนก ทว่าเขากลับหันหลังให้เธอ...ไม่ยอมมองตอบเธอ

เขาไล่เธอ...ต้องการขับไล่เธอไป...นี่คือสิ่งที่เธอไม่ต้องการที่สุด แต่แล้ววันที่เขาไม่ต้องการเธอก็มาถึง...มาถึงรวดเร็วเหลือเกิน

"ไปเสียก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจฆ่าเธอ!..." คี้ดย้ำคำพูดนั้นอีก ราวกับค้อนที่ย้ำตอกลงบนแท่งน้ำแข็งซึ่งเสียบคาอยู่ที่หัวใจเธอ

"คะ...คี้ด...ข้า..." ได้โปรดอย่าไล่เธออีกเลย...เธออยากอ้อนวอนเขาเหลือเกิน แต่เขากลับไม่ให้โอกาสเธออีกแล้ว

"ไป!" ชายหนุ่มกระแทกเสียง ครานี้หนักแน่นเด็ดขาด...ตอกทีเดียว...ทะลุ!

เด็กสาวสะอื้นฮัก น้ำตาไหลอาบลงข้างแก้ม...เธอเองก็เป็นแค่ปิศาจ เป็นปิศาจที่น่ารังเกียจสำหรับเขา เป็นแค่สิ่งที่เขาไม่ต้องการอีกต่อไป

...

ประวัติศาสตร์มักเวียนวนกลับมาซ้ำรอยเดิม หมุนวนกลับมาซ้ำแล้วซ้ำอีก...ไม่จบ...ไม่สิ้น...

...กาเยนทำกับรีอาอย่างไร คี้ดกำลังทำกับรันอย่างนั้น

...จิณณาประหารราดิศเช่นไร คี้ดก็กำลังประหารหัวใจรันเช่นเดียวกัน

##########

ขอเชิญมาพูดคุยแสดงความคิดเห็นกันได้เลยนะคะ
และเพื่อมิตรภาพดีๆที่มีต่อกัน โปรดใช้คำพูดที่สุภาพนะคะ