คำสาปเสตาลัญฉน์ # บทที่ ๙ แลกเปลี่ยน

คำสาปเสตาลัญฉน์ # บทที่ ๙ แลกเปลี่ยน

โดย.. นักรบ (นักรบ)

นักรบ

##########

บทที่ ๙ แลกเปลี่ยน

"อะไรนะ!?...ลูกแมวนั่น คือรันหรือ?" วินร้องถามเสียงดัง

คี้ดยืนพิงกำแพงกอดอกนิ่ง ปั้นหน้าเครียดแต่ไม่ตอบ ทำให้วินยิ่งกระวนกระวาย

"ไม่น่าเชื่อ! ยายนั่นเป็นปิศาจแมว เธออยู่กับนาอิน...แล้วทำไมถึงยอมให้พวกเราพามาที่นี่? เธอต้องการอะไร?"

คี้ดเพียงแค่หลับตา ยังคงไม่ตอบ เขาไม่รู้สาเหตุ และยิ่งไม่อยากพูดถึงเด็กสาวคนนั้นอีก

"คี้ด..." เว้คที่นั่งพิงผนังอยู่อีกด้านหนึ่งของห้องใต้ดิน พูดขึ้นเสียงเบาทั้งยังหายใจหอบ "คุณ...ทำยังไงกับเธอ?"

ชายหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ พลางถอนหายใจยาว "ฉัน...ปล่อยเธอไป"

"ทำไม...คี้ด?" วินร้องถาม ตั้งแต่เขาจำความได้ เขาไม่เคยเห็นคี้ดปล่อยปิศาจตัวไหนเลย

ชายหนุ่มนิ่งไปอีก เขาไม่ต้องการตอบคำถามของวิน คำตอบที่ตอบได้ง่ายแสนง่าย แต่จะพูดออกมานั้นยากเย็นเหลือเกิน

"คี้ดเคยบอกกับฉัน...วิน" เว้คซึ่งเข้าใจ และรู้คำตอบนั้นอยู่แล้ว จึงช่วยตอบเบี่ยงประเด็นออกไป "คี้ดบอกว่า จะไม่ฆ่าปิศาจที่ไม่ทำร้ายคน"

"จริงหรือ?" วินหันไปกลับไปถามอีก "คี้ด...คุณรู้ได้อย่างไรว่ายายนั่นไม่ทำร้ายคน? คุณแน่ใจได้อย่างไร?" เด็กหนุ่มกำหมัดกัดฟันกรอด เลือดในกายร้อนวูบขึ้นอย่างบอกไม่ถูก

"ถ้าฆ่าไปแล้ว นายจะแน่ใจได้อย่างไรว่าได้ฆ่าปิศาจที่เลวร้ายไปจริงๆ ถ้ามันไม่ได้เป็นปิศาจอย่างที่นายเคยพบเห็น...นายจะคืนชีวิตให้มันได้หรือ?" เว้คอธิบายพลางเว้นช่วงหอบหายใจเป็นระยะ

"ปิศาจ...มันก็คือปิศาจนั่นแหละ พวกมันสมควรตาย"

"นายจำเรื่องที่คาร์ล กับอาอัยเคยเล่าให้ฟังได้ไหม?...เรื่องของกาเยน เรื่องของจิณณา พวกเขาล้วนทำสิ่งที่เชื่อว่าถูก แต่แล้วกว่าพวกเขาจะรู้ว่าตนผิดไป ก็ไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้อีกแล้ว...นายต้องการให้มันเกิดขึ้นอีกหรือ?"

"แต่...มันจะเข้ามาฆ่านายนะเว้ค มันเลวร้าย!"

"การที่รันเข้ามาในร่างแมวป่า ก็ไม่ใช่แปลว่าเธอจะต้องการฆ่าฉัน เธอแค่เข้ามา...เยี่ยมเยียน ไม่อย่างนั้น เธอก็คงฆ่าฉันเสียแต่แรกแล้ว"

วินก้มหน้าเม้มปาก โต้ไม่ออก แต่เสียงค้านอย่างไร้เหตุผลยังร่ำร้องอยู่ในใจ

"อย่างไรก็แล้วแต่..." ในที่สุด คี้ดก็เอ่ยขึ้นอย่างเด็ดขาด หลังจากนิ่งเงียบอยู่นาน เขาต้องการยุติการสนทนาถึงเรื่องนี้เสียที "ฉันขอให้พวกนาย ช่วยเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ อย่าบอกใครเด็ดขาด...โดยเฉพาะกับอัย"

"ทำไม? ทำไมอาอัยถึงรับรู้เรื่องนี้ไม่ได้?" วินร้องถามขึ้นอีก

"อัยเห็นรันเหมือนลูกสาว ถ้าเธอรู้เรื่องนี้ เธออาจจะรับไม่ได้ เธอจะต้องเสียใจ..."

...

ทว่าเย็นวันนั้น อัยถามถึงรันขึ้นมาจริงๆ เพราะเธอเกิดสงสัยที่ไม่เห็นเด็กสาวเลยทั้งวัน คี้ดและวินจึงบอกเธอไปว่า พวกเขาพบป้าของรันแล้ว จึงพาเธอไปส่งเสียตั้งแต่เช้า...แต่เรื่องบางเรื่องก็ไม่ง่ายอย่างที่คิด

###

คี้ดกลับเข้ามาในห้องทางปีกขวาของคฤหาสน์อีกครั้ง แรงปรารถนาจากความรู้สึกที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้ฉุดให้เขาต้องกลับมาที่นี่อีก

...รัน...เด็กคนนั้นไม่อยู่ที่นี่แล้ว เธอจากไปตั้งแต่เมื่อคืน...เวลาเดียวกันนี้ เขาเอง...เขาไล่เธอไปเอง

เธอจากไปแล้ว เหลือไว้เพียงกลิ่นอายยังติดค้างอยู่ในห้อง

คี้ดเดินช้าๆ ออกมาที่ระเบียง มองทอดไปตามเส้นทางที่เธอลับจากไป พลางผ่อนลมหายใจยาว

...กี่วันกี่คืนมาแล้วที่เธออยู่ใกล้ๆ เขา ดวงตาสีทองสุกใสมองเขาอย่างตื่นเต้นยินดี เสียงของเธอที่พร่ำเรียก ยังดังอยู่ในโสตประสาท...ทว่าจากนี้ เขาจะไม่ได้เห็น ไม่ได้ยินเสียงเธออีกแล้วหรือ?

ชายหนุ่มหลับตา กลืนความคิดทั้งมวลให้กลับลงไป ขังมันอยู่ใต้ก้นบึ้งของหัวใจ...ทว่ายิ่งพยายามกลืน มันกลับยิ่งทะลักออกมา

...ภาพ เสียง สัมผัส ความรู้สึกทั้งมวลต่างทยอยย้อนกลับออกมาราวกับต้องการประชดในสิ่งที่เขาเพิ่งกระทำลงไป เพื่อย้ำเตือนกับสิ่งมีค่าที่เขาเพิ่งสูญเสียไป

...หนาว...ไม่ใช่หนาวที่กาย แต่หนาว...หนาวจนต้องกัดฟัน หนาวจนร่างกายสั่นสะท้าน จนต้องทรุดร่างลงกับพื้น กอดรัดตัวเองไว้แน่น

"คี้ด!..."

ชายหนุ่มสะดุ้ง หันมองไปตามเสียงร้องเรียก เสียงนั้นฟังดูร้อนรน เมื่อเขาลุกไปผลักประตูออก จึงพบวินพรวดพราดเข้ามาเกาะตัวเขา

"อาอัย...อาอัยไปแล้ว!" เด็กหนุ่มบอกเสียงสั่นเพราะหอบเหนื่อย

"อะไรนะ?...ใจเย็นๆ พูดใหม่อีกทีซิ อัยไปไหน?"

"ผม...ผมไม่รู้ แต่เมื่อครู่ อาอัยมาหาผม...เธอรู้ คี้ด เธอบอก...เธอดูจากท่าทีของผม เธอก็รู้แล้วว่าเราปด เธอจึงมาคาดคั้นเอากับผม คี้ด...คูณก็รู้ ผมโกหกไม่เป็น ผมจึงบอกความจริงกับเธอ"

"จากนั้นล่ะ?"

"จากนั้น เธอก็นิ่งไปพักใหญ่ ดูเหมือนขบคิดอะไรมากมาย แล้วก็พึมพำว่า...ลูก...ลูกของฉัน...จากนั้นก็คว้าดาบคู่ของเธอออกไป โดยไม่ฟังคำใคร"

ลูก!...จริงสิ ทำไมเขาจึงคิดไม่ถึง รันเคยบอกว่าเธอไม่มีพ่อแม่ และนาอิน...ที่เธอเรียกว่าป้านั้น เป็นคนเลี้ยงดูเธอมาแต่เล็ก

อันที่จริง เขาเองก็รู้ว่าอัยรักรัน เห็นรันเป็นตัวแทนของลูกสาวอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อรู้ว่าเธออยู่กับนาอิน จึงไม่ใช่เรื่องที่เกินไปนัก หากจะคิดว่ารันเป็นลูกสาวของเธอ...

...

วิ่ง...คี้ดวิ่งออกมาจากห้องของรัน ตรงไปยังห้องตนเอง เพื่อคว้าเอาเบลเดนซึ่งวางอยู่บนแท่นวางภายในห้อง ทว่าเมื่อปลายนิ้วของเขาสัมผัสถูกด้ามจับตรงกลาง ปลายมีดคมทั้งสองด้านก็สั่นสะท้านอย่างรุนแรง!

ชายหนุ่มถึงกับสะดุ้ง ชักมือออก...อีกครั้งแล้ว...มันเคยสั่นอย่างนี้ หลังจากที่เขาฆ่าปิศาจหนูสำเร็จ แต่คราวนี้ทำไมมันจึงสั่นอีก?...

คี้ดเอื้อมมือไปจับมันอีก พยายามกำด้ามมันไว้ เบลเดนก็ยิ่งสั่น สะบัดจนหลุดจากมือคี้ด เหวี่ยงตัวเองตกลงบนพื้น

"คี้ด! เกิดอะไรขึ้น?" วินตามมาเห็นเหตุการณ์เข้าพอดี แต่คี้ดกลับไม่ตอบ เขากำหมัดกัดฟันกรอด แล้วสะบัดหันหลังก้าวยาวๆ ออกไป

...มันคืออะไร?...ภาพในความฝันเมื่อคืนก่อนปรากฏขึ้นในสมองอีกครั้ง...เบลเดนที่แหลกสลายคามือเขา...เกิดอะไรขึ้นกับเขา? เกิดอะไรขึ้นกับเบลเดนที่อยู่กับเขามานาน? ทำไม?...ทำไม?...

...

คี้ดวิ่งออกมาจากคฤหาสน์พร้อมกับวินโดยไม่มีเบลเดน พวกเขาหันซ้ายหันขวา ไม่รู้จะตามหาหญิงสาวได้ที่ไหน?...จะทำอย่างไร?...จะทำอย่างไรดี?

...คีตา...

เสียงหนึ่งดังขึ้นในโสตประสาท เสียงนั่น...เสียงนั่นอีกแล้ว เสียงเดียวกับที่เขาได้ยินในความฝัน เสียงที่สับสน ไม่รู้ว่าชายหรือหญิง...

...คีตา...ทางนี้

ฝันหรือ?...ไม่ เขาไม่ได้หลับ ไม่ได้ฝัน เขาตื่นอยู่ ยังมีสติดี แต่ทำไมจึงได้ยินเสียงมันอีก

...คีตา...มาทางนี้...ทางนี้

ชายหนุ่มลังเล ไม่แน่ใจว่าควรตามไปหรือไม่ แต่เสียงนั้นยิ่งทียิ่งเร่งเร้า...อย่างไรเสีย เขาก็ไม่รู้ว่าควรจะไปทางใดอยู่แล้ว เสี่ยงตามมันสักครั้งจะเป็นไร

เขาเดินไปตามทิศทางที่เสียงนั้นบอก เดินไปเรื่อยๆ...ราวกับล่องลอย ไร้จุดหมาย ราวกับสติสัมปชัญญะของเขาค่อยๆ ถูกกลืนไป แม้วินจะตะโกนเรียกเท่าไร เขาก็ไม่ตอบ ดูเหมือนเขาจะไม่ได้ยินเสียงอื่นเสียแล้ว

คี้ดเดินตรงไป...เร็วขึ้น...เร็วขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นวิ่ง เขาได้ยินเพียงเสียงกำกับบอกทิศทางดังก้องอยู่ในโสต ประสาทรับความรู้สึกทั้งมวลราวถูกปิดผนึก ไม่ว่าจะเดินฝ่าพุ่มไม้ขวากหนาม ถูกกิ่งไม้ ถูกหนามเกี่ยวเป็นริ้วรอยก็ยังคงเดินตรงไป ยังคงวิ่งต่อไป

วินไล่ตามเขาไปติดๆ ยิ่งวิ่งตาม ยิ่งตะโกนเรียก ก็ยิ่งรู้สึกแปลกผิดสังเกต...ราวกับไม่ใช่คี้ด ร่างที่วิ่งอยู่ตรงหน้าราวกับเป็นใครคนอื่นที่ไม่ใช่คี้ด

...

ชายหนุ่มวิ่งเลยลึกเข้าไปในเมืองอากัณห์...

ในที่สุดเขาก็หยุดกึกลงที่ริมคูน้ำกว้างใจกลางเมือง เมื่อรู้สึกตัวอีกครั้ง เขาก้มลงมองที่เท้าของตน เท้าของเขายื่นล้ำออกไปเหนือผิวน้ำเสียครึ่งหนึ่งแล้ว เขาสะดุ้ง รีบชักเท้าถอยกลับโดยเร็ว ทำให้คนที่มองเขาอยู่ทางฝั่งตรงข้ามต้องส่งเสียงหัวเราะกังวาลใส

"คนเก่งกล้าอย่างคีตา...ก็รู้จักตกใจเหมือนกันหรือนี่?"

คี้ดเงยหน้าขึ้นมองคนที่ยืนอยู่อีกฝั่งของคูน้ำ...แสงสลัวจากตะเกียงโคมที่แขวนเรียงรายอยู่ริมคู ฉายให้เห็นเงาร่างบางในชุดกระโปรงสีดำตัดกับสีผิวขาวเรียบเนียน ซึ่งยืนต้อนรับเขาอยู่ด้วยรอยยิ้มหวานเย้ายวน

"นาอิน..." คี้ดครางในลำคอ

ปิศาจสาวพยักหน้ายิ้มรับอย่างภาคภูมิ "แปลกใจเหลือเกินที่เจ้าตามมาได้ถูกที่ ข้ากำลังคิดว่าจะให้ใครไปเชิญเจ้าอยู่พอดี"

...แปลกใจ...เขาเองก็แปลกใจ ระยะนี้มีเรื่องแปลกประหลาดเกิดขึ้นกับเขามากมายเหลือเกิน ทว่าแต่ละเรื่อง...กลับมีแต่เรื่องร้าย!

วินซึ่งไล่ตามมาหยุดเท้าลงข้างคี้ด เมื่อเขาเห็นท่าทีของชายหนุ่ม ประกอบกับลักษณะของหญิงสาวซึ่งคี้ดทอดมองด้วยสายตาเดียจฉันท์ เขาก็พอเดาได้ทันทีว่าหญิงสาวผู้นี้ต้องไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน

ตั้งแต่เกิดเรื่องร้ายขึ้นกับครอบครัวของอัยเมื่อสิบหกปีก่อน นาอินก็ไม่เคยปรากฏตัวอีกเลย อย่างมากก็มีเพียงข่าวลือจากชาวบ้านว่าเคยเห็นหญิงงามในชุดดำตามสถานที่ต่างๆ กัน ดังนั้น วินจึงยังไม่เคยพบนาอินมาก่อน และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้เผชิญหน้ากับปิศาจร้ายกาจเช่นนี้

...เด็กหนุ่มอ่อนประสบการณ์ถึงกับดึงดาบออกจากที่เหน็บข้างเอวขึ้นประกบขวางไว้ตรงหน้าด้วยมือทั้งสองข้าง ชี้ปลายดาบเฉียงออกไปทางหญิงสาว

นาอินไม่สนใจท่าทีของเด็กหนุ่มอารมณ์ร้อน เธอยังคงยิ้ม พูดจากับคี้ดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล

"คีตา...เบลเดนของเจ้าไปไหนเสียเล่า? หรือมันดื้อ...ไม่ยอมเชื่อฟังเจ้าเสียแล้ว?"

คี้ดกำหมัดแน่น...เธอรู้...เธอรู้ได้อย่างไรว่ามันต่อต้านเขา อาวุธพิเศษในตำนาน...มันไม่ยอมให้เขาแตะต้อง...เพราะอะไร?

"อย่ามัวแต่พล่ามไร้สาระ! บอกมา...อาอัยอยู่ที่ไหน?" เสียงวินตะโกนถาม ดึงให้สติของคี้ดกลับเข้าสู่เรื่องสำคัญที่ฉุดให้เขามาถึงที่นี่...เขาต้องตามหาอัย...และรัน

"โอ! จริงสิ...ข้ากำลังจะบอกพวกเจ้าอยู่เช่นกัน" นาอินเหยียดยิ้มออกเล็กน้อย "ข้าพบอัยยาระหว่างทาง จึงให้นางร่วมเดินทางมาด้วย..." พูดจบ เธอโบกมือเป็นสัญญาณวูบหนึ่ง จากนั้นจึงมีเงาร่างปราดเปรียวว่องไวกระโดดวูบลงมาจากหลังคาอาคารสูงสามชั้นทางด้านหลัง พร้อมกับร่างบางของหญิงสาวอีกคนหนึ่ง

วินแทบจะกระโดดลงคูน้ำว่ายไปยังอีกฝั่งทันทีที่เห็นภาพตรงหน้า ดีแต่คี้ดยังยึดไหล่เขาไว้

ร่างของอัยไม่ได้ถูกพันธนาการ และไม่ได้ถูกทำร้ายแต่ประการใด เพียงแต่ที่ด้านหลังของเธอมีร่างของเด็กสาวอีกผู้หนึ่งซุกตัวอยู่ราวกับเด็กน้อยกลัวความผิด พยายามขอความคุ้มครองจากแม่ของตน

"กลัวอะไรเล่า รัน?...หลานของข้าไม่เคยกลัวอะไรไม่ใช่หรือ?" นาอินถามเด็กสาว ทว่าดวงตาสีแดงเป็นประกายวิบวับนั้นจ้องไปที่คี้ด อย่างต้องการคำตอบเพื่อยืนยันความคิดของตนเอง

เด็กสาวค่อยๆ เยี่ยมหน้าออกมา ใบหน้าของเธอยังคงสวยน่ารัก ดวงตาสีทองแม้มีแววหวาดหวั่นกังวล แต่ก็ยังเป็นประกายสุกใสในความมืดเช่นเมื่อครั้งยังอยู่ที่คฤหาสน์เสตาลัญฉน์ ทว่าวันนี้เธอยิ่งดูสวย ยิ่งดูเป็นสาวมากกว่าครั้งไหนๆ...อาจเป็นเพราะเสื้อผ้าที่เธอสวมใส่ มันไม่ใช่ชุดเสื้อกางเกงอย่างของอัยอีกแล้ว แต่เป็นเสื้อผ้าอย่างที่ปิศาจมักสวมใส่ ชุดกระโปรงยาวระพื้น เนื้อผ้ามันวาวสีน้ำตาลทองที่คลุมอยู่บนร่างของเธอ ช่างเข้ากับสีของเส้นผมหยักศกที่ปล่อยยาวระไหล่ลงมาจรดเอว

"หลานข้าช่างซุกซนนัก ถึงกับขัดคำสั่งข้า ลอบหนีออกจากป่าไปอยู่ที่เสตาลัญฉน์" นาอินว่า พลางเดินเข้าไปลูบศีรษะหลานสาวของตน ทว่าดวงตาของนางกลับเป็นประกาย จ้องมองไปที่คี้ดราวกับต้องการจ้องทะลุไปถึงหัวใจของเขา

ทว่าหัวใจของเขาในเวลานี้ถูกฉาบด้วยโลหะแข็งแกร่งยากจะทะลวงเสียแล้ว เขาไม่ได้สนใจวาจาและกริยาของนางปิศาจเลย

"ปล่อยอัย!..." เขาบอกเสียงกระด้างหนักหน่วง

"ข้าไม่ได้เหนี่ยวรั้งนางไว้ นางจะไปเมื่อใดก็ได้"

"ฉันไม่ไป...คี้ด!" อัยรีบร้องบอก "ถ้าจะไปก็ต้องพารันกลับไปด้วย!"

"ทำไม? ทำไมต้องพายายปิศาจนั่นไปด้วย?" วินตะโกนถามด้วยอารมณ์หงุดหงิด

หญิงสาวก้มมองรันที่ด้านหลัง มองดวงตากลมโตสีทองที่เต็มไปด้วยแววฉงนสงสัย ทว่าดวงตาของอัยกลับมีแต่ความรักใคร่อาทร

"หนูเป็นลูกสาวฉัน...หนูต้องเป็นลูกสาวของฉันแน่ๆ" คำพูดของอัยทำให้เด็กสาวยิ่งเบิกมองเธอตาโต ความรู้สึกสับสนสงสัยล้นทะลักจากดวงตาสีทองคู่นั้น แล้วจึงหันไปมองผู้ที่ตนเรียกว่า 'ป้า' อย่างต้องการคำตอบ

"ลูกสาวรึ?" นาอินหัวเราะเสียงกังวาล "ถึงกับคิดว่ารันเป็นลูกสาวเชียวหรือ? น่าสงสารเหลือเกิน แต่ข้าจะบอกให้รู้ไว้ ถึงรันจะพรากจากพ่อแม่แต่เล็ก แต่นางก็เป็นหลานแท้ๆ ของข้า พ่อของนางเป็นน้องชายข้า แม่ของนางก็เป็นปิศาจแท้ๆ นางจึงเป็นปิศาจเต็มตัว ไม่มีทางเป็นลูกสาวเจ้าไปได้" เธอเหยียดยิ้มแล้วเดินไปที่ข้างหูอัย ต้องการพูดให้อัยได้ยินอย่างชัดเจนที่สุด "เด็กมนุษย์น่ะ...ข้าไม่เลี้ยงไว้หรอก!"

อัยนิ่งตะลึงอยู่กับที่...ความหวังที่เพิ่งถูกจุดขึ้น เพียงไม่นานก็วูบดับ

"ลูกของฉัน..." เธอพึมพำอยู่ในลำคอ รู้สึกเย็นวาบไปทั่วร่าง เย็นจับเข้าไปถึงหัวใจ ความรู้สึกสัมผัสชาไปสิ้น จนแม้รันจะยื่นมือออกมาบีบแขนเธอไว้ เธอก็ดูเหมือนไม่รับรู้เสียแล้ว

"หนอย! ยายปิศาจพันปี!" วินกัดฟันกรอด แทบพุ่งตัวข้ามคูน้ำไป แต่แล้วชั่ววูบหนึ่ง เขาก็รู้สึกตัวเองถูกยกลอยขึ้น เมื่อเงยหน้ามองเหนือศีรษะจึงเห็นค้างคาวตัวเขื่องสยายปีกกระพืออยู่ในอากาศ มันใช้ขาหลังทั้งสองข้างขยุ้มไหล่ของเขาไว้ แล้วพาตัวลอยข้ามคูน้ำไปยังอีกฝั่งหนึ่งอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้เขาได้ทันตั้งตัว แม้คี้ดจะพยายามคว้าตัวเขา แต่คูน้ำที่ขวางอยู่ก็ทำให้คี้ดเอื้อมไปไม่ถึง

ค้างคาวยักษ์หย่อนร่างวินให้ถึงมือนาอินดังที่เจ้าตัวต้องการ...นางปิศาจได้ตัววินไว้แล้ว!

"ขอบใจ ซานัน" นาอินบอกกับค้างคาวยักษ์ที่กำลังกลายร่างกลับเป็นชายหนุ่ม

ซานันเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมกับโค้งรับเล็กน้อย จากนั้นจึงหันไปทางรัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์นั้นยังไม่คลายไปจากใบหน้า จนเมื่อรันสะบัดหน้าเบือนหนีไปทางอื่น รอยยิ้มนั้นจึงค่อยคลายสลายหายไป

วินถูกนาอินคร่ากุมไว้ เล็บมือแหลมเรียวจ่ออยู่ที่คอของเขา!

"เราแลกเปลี่ยนกันไม่ดีหรือ?" เธอยื่นข้อเสนอกับคี้ด

"แกต้องการอะไร!?"

"สองแลกหนึ่ง...วินกับอัย แลกกับตัวเจ้า...คีตา..." เธอบอกออกไปช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มหวานเย้ายวน

คี้ดขมวดคิ้วสงสัย...นางปิศาจนี้ต้องการตัวเขาไปเพื่ออะไร?

ไม่เพียงแต่คี้ด ซานันที่ด้านข้างยังสงสัยจนอดถามไม่ได้

"ทำไม นาอิน? เจ้าต้องการมนุษย์ผู้นี้ไปเพื่ออะไร?"

"ข้ามีเหตุผลของข้า" เธอบอก "เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาบอกกับเจ้า ทว่าอีกไม่นาน...อีกไม่นานเจ้าก็จะได้รู้" รอยยิ้มของนาอินบ่งบอกถึงความยินดีอย่างไม่อาจปกปิด ดวงตาของเธอก็เป็นประกายวาวอย่างประหลาด

"แต่...แต่ว่ารัน..." คำทักท้วงของซานันทำให้ดวงตาของนางปิศาจเปลี่ยนเป็นถลึงจ้องปรามเขาเขม็ง จนเขาต้องสงบปากคำ เก็บงำคำถามของตนไว้

"ว่าอย่างไรเล่า คีตา?" นาอินหันมาทวงคำตอบจากคี้ดอีกครั้ง

คี้ดนิ่งคิดไปเพียงครู่หนึ่ง เพราะในสถานการณ์ที่บีบบังคับเช่นนี้ ไม่มีเวลาให้เขาคิดตัดสินใจได้นานนัก

ชายหนุ่มหลับตาลง ผายมืออ้าแขนออกเล็กน้อยเป็นคำตอบ ทำให้นางปิศาจยิ้มอย่างยินดี ยิ้มอย่างผู้มีชัย จากนั้นร่างของเธอจึงแตกออกเป็นกลุ่มหมอกสีดำ พุ่งเข้ามาโอบล้อมร่างเขาอย่างรวดเร็ว

"คี้ด!..." วินร้องเรียกเขา ทว่าไม่มีอะไรจะหยุดยั้งการกระทำเหล่านั้นได้

ร่างของคี้ดในกลุ่มหมอกสีดำลอยขึ้นจากพื้น ลอยสูงขึ้น...เพียงครู่เดียวก็พัดวูบหายลับไปในทิศทางเดียวกับกระแสน้ำในคูเมือง พร้อมกับเสียงหัวเราะกังวาลใส ตามด้วยร่างค้างคาวยักษ์ที่บินโฉบผ่านเหนือศีรษะ และแมวป่าซึ่งผละจากหญิงสาว กระโดดแผล่วไปในทิศทางเดียวกัน

##########

.. แนะนำผู้เขียน..

เขียนโดย นักรบ (นักรบ)
< เมื่อ .. 03 ธันวาคม 2549 22:50:23 น. >

ขอเชิญมาพูดคุยแสดงความคิดเห็นกันได้เลยนะคะ
และเพื่อมิตรภาพดีๆที่มีต่อกัน โปรดใช้คำพูดที่สุภาพนะคะ

New Page 4

==================================
เวบบอร์ดถูก set ให้ login สมาชิกก่อนตอบกระทู้ค่ะ
สาเหตุ คลิกอ่านได้จากที่นี่ค่ะ (คลิก)
==================================

งานเขียนทุกเรื่องที่ปรากฏในเวบนี้ได้รับความคุ้มครองทางกฏหมายให้เป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียนเรื่องนั้นๆ
ห้ามนำไปกระทำการใดใดก่อนได้รับอนุญาต หากสนใจกรุณาติดต่อผู้เขียนเรื่องนั้นโดยตรง

Thank you

http://www.jj-book.com